Strona główna - Z Życia Politechniki Śląskiej

Z PRAC SENATU

26 marca 2007 r. odbyło się XVIII zwyczajne posiedzenie Senatu Politechniki Śląskiej w kadencji 2005-2008.
Porządek obrad przewidywał w skrócie:

Podjęcie uchwały w sprawie zaopiniowania wniosku Politechniki Łódzkiej dotyczącego nadania tytułu i godności doktora honoris causa prof. Andrzejowi Włochowiczowi
Podjęcie uchwały w sprawie zaopiniowania wniosku Politechniki Łódzkiej dotyczącego nadania tytułu i godności doktora honoris causa prof. Markowi Trombskiemu
Podjęcie uchwały w sprawie powołania recenzenta do zaopiniowania wniosku Politechniki Częstochowskiej dotyczącego nadania tytułu i godności doktora honoris causa prof. Tomaszowi Winnickiemu
Podjęcie uchwały w sprawie mianowania na stanowisko profesora zwyczajnego w Politechnice Śląskiej: prof. dra hab. inż. Ryszarda Białeckiego w Instytucie Techniki Cieplnej, prof. dra hab. inż. Jana Nadziakiewicza w Katedrze Technologii i Urządzeń Zagospodarowania Odpadów, prof. dra hab. inż. Stefana Baja w Katedrze Technologii Chemicznej Organicznej i Petrochemii, prof. dra hab. inż. Romana Mazurkiewicza w Katedrze Chemii Organicznej, Bioorganicznej i Biotechnologii, prof. dra hab. inż. Michała Palicy w Katedrze Inżynierii Chemicznej i Procesowej
Podjęcie uchwały w sprawie mianowania na stanowisko profesora nadzwyczajnego w Politechnice Śląskiej prof. dra hab. inż. Anatoliya Sachenko w Katedrze Informatyki i Ekonometrii
Podjęcie uchwały w sprawie zatwierdzenia zmiany w składzie Senackiej Komisji ds. Dydaktyki
Podjęcie uchwały w sprawie aktualizacji zasad finansowych Politechniki Śląskiej
Sprawy bieżące i wolne wnioski

XVIII zwyczajne posiedzenie Senatu Politechniki Śląskiej, pod nieobecność JM Rektora prof. W. Zielińskiego, otworzył i obrady poprowadził Prorektor ds. Organizacji i Rozwoju prof. Wojciech Cholewa.

Pierwszym punktem obrad było podjęcie uchwały w sprawie zaopiniowania wniosku Politechniki Łódzkiej dotyczącego nadania tytułu i godności doktora honoris causa prof. Andrzejowi Włochowiczowi.
Prorektor prof. W. Cholewa przypomniał, iż Senat Politechniki Śląskiej powierzył obowiązki recenzenta prof. Irenie Staneczko-Baranowskiej.
Profesor Irena Staneczko-Baranowska odczytała swoją opinię o wniosku Senatu Politechniki Łódzkiej.

Profesor Andrzej Włochowicz urodził się w roku 1931. Studiował na Wydziale Włókienniczym Politechniki Łódzkiej, gdzie w roku 1955 obronił pracę magisterską ze specjalności Metrologia Włókiennicza. Praktycznie przez cały okres swojej pracy zawodowej związany był z Politechniką Łódzką (od roku 1955 do 2001). W roku 1963 obronił pracę doktorską, a w roku 1971 uzyskał stopień doktora habilitowanego nauk technicznych. W roku 1980 otrzymał tytuł profesora nadzwyczajnego, a w roku 1990 profesora zwyczajnego. Z początkiem lat siedemdziesiątych był współtwórcą Instytutu Włókienniczego Filii Politechniki Łódzkiej w Bielsku- -Białej, gdzie w roku 1973 objął fun- kcję dyrektora tego instytutu i funkcję tę pełnił do roku 2001. Działalność naukowa Profesora od początku obejmuje z jednej strony szeroko zakrojone badania podstawowe dotyczące struktury i fizyko-chemicznych właściwości włókien zarówno naturalnych, jak i polimerowych, z drugiej strony dotyczy badań aplikacyjnych. We wcześniejszym okresie działalności badania dotyczyły wpływu czynników fizycznych i chemicznych na parametry strukturalne włókien. W prowadzonych badaniach zawsze wykorzystywał nowe instrumentalne metody analizy – we wcześniejszym okresie były to głównie metody analizy termicznej i spektroskopowe.

Od wielu lat głównym kierunkiem działalności naukowej Profesora jest fizyka polimerów i niewątpliwie należy on do grona wybitnych badaczy z tej dziedziny wiedzy. Badania te dotyczą struktury cząsteczkowej i nadcząsteczkowej włókien oraz mieszanin i wielofazowych układów polimerowych. Część badań dotyczy również wpływów zanieczyszczeń środowiska na włókna (np. metali ciężkich) jak również badań toksykologicznych, obejmujących analizy amin kancerogennych, które mogą uwolnić się w wyniku redukcji barwników azowych z tkanin. W badaniach dotyczących fizyki polimerów wykorzystuje nowoczesne metody analizy rentgenowskiej (np. SAXS), mikroskopii elektronowej, spektroskopii Ramana i spektroskopii w podczerwieni z transformacją Fouriera. Wyniki badań prowadzonych przez Profesora i Jego zespół zostały opisane w około 400 publikacjach, z tego wiele w renomowanych czasopismach o obiegu międzynarodowym znajdujących się na tzw. liście filadelfijskiej, o wysokich współczynnikach oddziaływania, jak European Polymer Journal, J. of Molecular Structure, Spectrochimica Acta Part A, Tetrahedron Letters, British Polymer Journal, Polymer, J. Thermal Analysis, Textile Research Journal, Materials Chemistry and Physics i inne. Ranga tych czasopism świadczy o wysokim poziomie publikowanych prac. Jest Profesor również współautorem około 100 prac pochodzących z materiałów konferencyjnych, 36 patentów, szeregu wzorów użytkowych oraz 135 ekspertyz. Wiele spośród wymienionych prac jest wynikiem realizacji projektów badawczych, krajowych i zagranicznych, którymi Profesor kierował.
Prof. Andrzej Włochowicz jest autorem lub współautorem 7 książek: Leksykon wełna – A. Włochowicz, (Izba Wełny, Gdynia, 1991); Chemia polimerów i polimery biodegradowalne, D. Sęk, A. Włochowicz (Pol. Łódzka, 1996); Fulereny – nowa alotropowa odmiana węgla, W. Przygocki, A. Włochowicz (Pol. Łódzka, Bielsko-Biała 1996); Poliamidy – w: Chemia Polimerów, praca zbiorowa pod redakcją Z. Florańczyka i S. Penczka (Of. Wyd. Pol. Warszaw. – 1997), Fulereny i nanorurki, W. Przygocki, A. Włochowicz (WNT 2001); Fizyka polimerów, W. Przygocki, A. Włochowicz (PWN 2001); Uporządkowanie makrocząsteczek w polimerach i włóknach – praca zbiorowa (WNT 2007) i kolejna dotycząca odporności termicznej polimerów – w przygotowaniu do druku. Profesor Andrzej Włochowicz wypromował 29 doktorów, a innym stworzył warunki do realizacji rozpraw habilitacyjnych. Uznaniem dla działalności naukowej Profesora były zaproszenia do Rad Naukowych: Instytutu Włókien Chemicznych, Centrum Badań Molekularnych i Makromolekularnych PAN, Centrum Chemii Polimerów PAN, Instytutu Włókien Naturalnych, Instytutu Inżynierii Materiałów Włókienniczych, do Komitetu Nauki o Materiałach PAN, Komitetu Chemii PAN, Komitetu Chemii Polimerów PAN i szeregu innych krajowych i zagranicznych. Należał do zespołu Doradców Ministra Edukacji Narodowej, do Zespołu TO8 w Komitecie Badań Naukowych, był i jest członkiem Centralnej Komisji ds. Stopni i Tytułu Naukowego.
Jest członkiem Komitetów Redakcyjnych czasopism krajowych i zagranicznych, był organizatorem szeregu konferencji naukowych, a na szczególną uwagę zasługuje jego udział jako inicjatora cyklu międzynarodowych konferencji, odbywających się od wielu lat nt.XIPS – X – Ray Investigations of Polymer Structures. Na podkreślenie zasługuje również działalność dydaktyczna a szczególnie organizacyjna Profesora Andrzeja Włochowicza. Przez szereg kadencji pełnił funkcję Dziekana Wydziału Włókienniczego Filii, a następnie Dziekana Wydziału Inżynierii Włókienniczej i Ochrony Środowiska, a w latach 1993 – 1999 był Prorektorem Politechniki Łódzkiej ds. Filii w Bielsku – Białej. Dzięki Jego inicjatywie i działaniom organizacyjnym powstało szereg nowych, interesujących dla młodzieży kierunków dyplomowania – między innymi towaroznawstwo celne, tekstylia biomedyczne, zarządzanie jakością tekstyliów – co w znaczący sposób przyczyniło się do wzrostu liczby przyjęć na studia. Osiągnięcia naukowe, dydaktyczne i organizacyjne Profesora Andrzeja Włochowicza przyniosły mu szereg nagród i odznaczeń (nagrody Ministra Edukacji Narodowej, Wojewody Bielskiego, Medal Komisji Edukacji Narodowej, Krzyże: Kawalerski, Oficerski i Komandorski Orderu Odrodzenia Polski).
Profesor Andrzej Włochowicz jest niezwykłe pracowity, posiada niespożytą energię i chociaż znaczną część swego życia całkowicie poświęcił Uczelni, nadal po przejściu na emeryturę jest niezwykle aktywny zarówno organizacyjnie jak i naukowo. Profesor jest uznaną osobowością w świecie nauki, cieszy się dużym szacunkiem tych, którzy mieli okazję współpracować z nim. Chciałabym podkreślić jeszcze jedną cechę Pana Profesora – jest człowiekiem niezwykle serdecznym i życzliwym ludziom. Jestem przekonana, że uhonorowanie Profesora godnością doktora honoris causa Politechniki Łódzkiej będzie wyrazem uznania jego licznych dokonań i zasług dla Uczelni, a wniosek uważam za w pełni uzasadniony i gorąco go osobiście popieram.

W tajnym głosowaniu w sprawie zaopiniowania wniosku Politechniki Łódzkiej dotyczącego nadania tytułu i godności doktora honoris causa prof. Andrzejowi Włochowiczowi, Senat podjął uchwałę przy 39 głosach na „tak”, 1 głosie wstrzymującym się.

Kolejnym punktem obrad było podjęcie uchwały w sprawie zaopiniowania wniosku Politechniki Łódzkiej dotyczącego nadania tytułu i godności doktora honoris causa prof. Markowi Trombskiemu.
Prorektor prof. W. Cholewa przypomniał, iż Senat Politechniki Śląskiej powierzył obowiązki recenzenta prof. Eugeniuszowi Świtońskiemu.
Prof. Eugeniusz Świtoński odczytał swoją opinię o wniosku Senatu Politechniki Łódzkiej.

Profesor Marek Trombski urodził się 14 września 1937 w Łodzi. W roku 1954 ukończył Liceum Ogólnokształcące im. Tadeusza Kościuszki w Łodzi i rozpoczął studia na Wydziale Mechanicznym Politechniki Łódzkiej. Studia ukończył w roku 1960 i na podstawie pracy dyplomowej, wykonanej pod opieką profesora Władysława Gundlacha, pt. „Silnik turbośmigłowy”, ocenionej jako bardzo dobra, uzyskał dyplom magistra inżyniera o specjalności Maszyny i Urządzenia Energetyczne. Już jako student wykazywał zainteresowanie pracą naukową i dlatego bezpośrednio po otrzymaniu dyplomu wyższej uczelni podjął pracę jako konstruktor w Katedrze Cieplnych Maszyn Przepływowych. W październiku 1961 roku został przeniesiony do Katedry Mechaniki Ogólnej Politechniki Łódzkiej, gdzie jako asystent wybitnych specjalistów – profesorów Władysława Gundlacha i Jerzego Leyki – kontynuował prace badawcze i brał udział w opracowywaniu ówcześnie priorytetowych i nowoczesnych następujących konstrukcji: napędów turbinowych do lokomotyw i czołgów, turbopompy pożarniczej z silnikiem CMP 504, dmuchaw dla układów wentylacji kopalń oraz ssawy do maszyny papierniczej. W roku 1964 został przeniesiony do Katedry Wytrzymałości Materiałów i jako starszy asystent przygotował rozprawę doktorską pod kierownictwem naukowym profesora Jerzego Leyki. Tam właśnie zdobywał doświadczenia i wiedzę jako pracownik naukowy, wiążąc trwale swoje zawodowe losy z Wydziałem Mechanicznym Politechniki Łódzkiej. W 1967 roku, na podstawie rozprawy doktorskiej pt. „Drgania kołowych płyt ortotropowych o zmiennej sztywności” przedstawionej na Wydziale Mechanicznym Politechniki Łódzkiej, uzyskał stopień doktora nauk technicznych i objął stanowisko adiunkta. Po sześciu latach, w 1973 roku, otrzymał stopień doktora habilitowanego nauk technicznych. Tytuł monografii, będącej podstawą kolokwium habilitacyjnego przeprowadzonego na Wydziale Mechanicznym Politechniki Łódzkiej, brzmiał: „Zagadnienia płyt pierścieniowych o ortotropii cylindrycznej w ujęciu nieliniowym”. Po uzyskaniu stopnia doktora habilitowanego mianowano go na stanowisko docenta w Instytucie Mechaniczno – Konstrukcyjnym filii Politechniki Łódzkiej w Bielsku-Białej. Tytuł naukowy profesora nadzwyczajnego otrzymał w 1989 roku. W 1992 roku został powołany na stanowisko profesora zwyczajnego najpierw w Politechnice Łódzkiej, a w 2001 roku w Akademii Techniczno-Humanistycznej w Bielsku-Białej. Wieloletnia działalność naukowa profesora Marka Trombskiego koncentruje się wokół problematyki związanej z mechaniką stosowaną. Do najważniejszych jego osiągnięć w tej dziedzinie można zaliczyć opracowania dotyczące: zagadnień statyki i dynamiki ustrojów powierzchniowych a w szczególności płyt kołowych i pierścieniowych, analizy naprężeń i odkształceń w konstrukcjach inżynierskich, dynamiki elementów maszyn włókienniczych i statyki, stateczności i dynamiki żurawi samochodowych i samojezdnych. (...)
Prace badawcze wykonane pod kierunkiem profesora Marka Trombskiego zawierają wiele nowych, oryginalnych koncepcji zarówno teoretycznych, dotyczących modelowania i analiz obliczeniowych, jak i doświadczalnych, rozważanych systemów i procesów. (...) Wyniki swoich prac profesor Marek Trombski przedstawił w kilku monografiach i w ponad 130 artykułach. Dorobek aplikacyjny Profesora obejmuje kilkadziesiąt niepublikowanych prac naukowo – badawczych realizowanych w ramach problemów centralnie koordynowanych (CPBR, CPBP) oraz wykonanych na zamówienie przemysłu. Przedmiotem wielu z nich były wdrożenia w biurach konstrukcyjnych oraz w zakładach przemysłu maszyn roboczych. Przykładem jest seria żurawi, które mogą być montowane na dowolnym podwoziu. Profesor kierował siedmioma projektami badawczymi finansowanymi przez Komitet Badań Naukowych. Artykuły publikowane w renomowanych czasopismach i referaty wygłaszane na międzynarodowych i krajowych konferencjach są ważne nie tylko ze względu na prekursorskie podejście do tematu, ale i ze względu na sposób potraktowania tych zagadnień – jasny, komunikatywny, plastyczny, można powiedzieć: pełen emocji, osobistego zaangażowania, a przede wszystkim – pasji. (...) Dotychczasowe osiągnięcia badawcze prof. Trombskiego zyskały mu miano wybitnego specjalisty w uprawianej przez niego dyscyplinie nauki i ugruntowały pozycję autorytetu. Świadectwem wysokiej pozycji w środowisku jest między innymi zapraszanie go do liczących się w świecie nauki gremiów – towarzystw naukowych, rad programowych czasopism, komitetów naukowych konferencji krajowych i międzynarodowych. I tak Profesor jest lub był członkiem zwyczajnym Akademii Inżynierskiej w Polsce, członkiem zwyczajnym Akademii Nauk Inżynierskich Ukrainy, Komitetu Budowy Maszyn Polskiej Akademii Nauk, Sekcji Podstaw Konstrukcji KBM PAN, Polskiego Komitetu Teorii Maszyn i Mechanizmów przy KBM PAN, Polskiego Komitetu Narodowego IFTOMM, Rady Naukowej OBR Przemysłu wełnianego i Przewodniczącym Bielskiego Oddziału Polskiego Towarzystwa Mechaniki Teoretycznej i Stosowanej. (...) Profesor współpracuje z licznymi zagranicznymi uczelniami i ośrodkami naukowymi, takimi jak np.: Niemcy - Uczelnie Techniczne: Chemnitz, Offenburg, Frankfurt nad Menem, Uniwersytet Erlangen k. Norymbergii; Czechy - Wyższe Szkoły Techniczne w Libercu i Ostrawie; Słowacja - Uniwersytet w Żylinie; Ukraina - Państwowy Uniwersytet Techniczny „Politechnika Lwowska”, Instytut Papierniczy we Lwowie, Wyższa Szkoła Zarządzania w Bierdiańsku, Uniwersytet Techniczny w Dniepropietrowsku; Rosja - Instytut Kotłowo -Turbinowy w St. Petersburgu, Wyższa Szkoła Techniczna w Riazaniu.
Z polskich ośrodków naukowych szczególnie długotrwała i owocna jest współpraca z Politechniką Łódzką, dotycząca głównie mechaniki ośrodków ciągłych oraz maszyn roboczych i transportu bliskiego. Innymi ośrodkami naukowymi w kraju współpracującymi z Profesorem Markiem Trombskim są: Politechnika Śląska, Akademia Górniczo – Hutnicza w Krakowie, Politechnika Krakowska, Politechnika Wrocławska, Politechnika Częstochowska, Politechnika Rzeszowska i Politechnika Warszawska. Profesor Marek Trombski jest nie tylko wybitnym uczonym, ale także pedagogiem i organizatorem nauki. Zgromadził wokół siebie wielu ambitnych i aktywnych naukowców, w różnym wieku i z różnym doświadczeniem zawodowym, którym, podobnie jak Profesorowi, zależy na rozwoju prezentowanej dyscypliny naukowej. Wypromował trzynastu doktorów nauk technicznych, z których pięciu uzyskało stopnie doktora habilitowanego, a dwóch jest profesorami. Jest autorem wielu recenzji rozpraw doktorskich, opinii dorobku w przewodzie habilitacyjnym, recenzji wniosków profesorskich, a także recenzji książek oraz licznych artykułów naukowych i referatów konferencyjnych. Profesor Marek Trombski jest również cenionym i szanowanym przez współpracowników i studentów pedagogiem. (...)
Ogromny jest dorobek Profesora Marka Trombskiego w zakresie organizacji nauki i działalności społecznej. W okresie kierowania Filią Politechniki Łódzkiej w Bielsku-Białej, a następnie Akademią Techniczną-Humanistyczną, osiągnął następujące sukcesy: zorganizował Instytut Mechaniczno-Konstrukcyjny i był jego pierwszym dyrektorem, utworzył Wydział Budowy Maszyn, utworzył Akademię Techniczno-Humanistyczną oraz był inspiratorem i organizatorem tworzenia w uczelni nowych wydziałów – Humanistyczno-Społecznego, Zarządzania i Informatyki oraz Nauk o Zdrowiu. W okresie pracy zawodowej pełnił między innymi następujące funkcje: prodziekana Wydziału Mechanicznego Politechniki Łódzkiej, dziekana Wydziału Budowy Maszyn Filii Politechniki Łódzkiej w Bielsku-Białej, prorektora Politechniki Łódzkiej ds. Filii w Bielsku-Białej, kierownika Katedry Podstaw Budowy Maszyn w Bielsku-Białej, rektora Akademii Techniczno-Humanistycznej w Bielsku-Białej, przewodniczącego Zespołu Polityki Społecznej w Konwencie Wojewodów oraz Wojewody Bielskiego. Niezwykle szeroka jest działalność społeczna Profesora związana z organizacją i krzewieniem nauki oraz działalnością społeczną na rzecz Makroregionu Południowego. Był przewodniczącym lub członkiem licznych towarzystw naukowych, stowarzyszeń i związków działających w regionie i kraju. W uznaniu zasług Profesor został odznaczony Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski, Krzyżem Oficerskim i Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, Złotym i Srebrnym Krzyżem Zasługi oraz Medalem Komisji Eduka- cji Narodowej. Został również wyróżniony wieloma odznaczeniami resortowymi, honorowymi i nagrodami państwowymi. Wieloletnia działalność naukowa Profesora, jego bogaty dorobek naukowy, znany i ceniony nie tylko w Polsce, ale i na świecie oraz jego aktywna działalność na niwie dydaktyki i organizacji nauki, daje mi głębokie przeświadczenie, że jest On osobą, która w pełni zasługuje na wszelkie honory. Dla Politechniki Łódzkiej jest niewątpliwym zaszczytem nadanie mu tytułu i godności Doktora Hono- ris Causa w uznaniu jego twórczych dokonań. Biorąc pod uwagę zasługi prof. Marka Trombskiego dla nauki i szkolnictwa wyższego, te podkreślone w niniejszej opinii i te, które nie znalazły w niej należytego odbicia, proponuję Senatowi Politechniki Śląskiej wyrażenie pełnego poparcia dla przyznania mu tytułu i godności Doktora Honoris Causa Politechniki Łódzkiej.
W tajnym głosowaniu nad Uchwałą w sprawie zaopiniowania wniosku Politechniki Łódzkiej dotyczącego nadania tytułu i godności doktora honoris causa profesorowi Markowi Trombskiemu, Senat przyjął uchwałę jednomyślnie przy 44 głosach na „tak”.

Następnym punktem obrad było podjęcie uchwały w sprawie powołania recenzenta do zaopiniowania wniosku Politechniki Częstochowskiej dotyczącego nadania tytułu i godności doktora honoris causa prof. Tomaszowi Winnickiemu.
Prorektor prof. W. Cholewa poinformował o piśmie Rektora Politechniki Częstochowskiej, dotyczącym wszczęcia postępowania w sprawie nadania tytułu i godności doktora honoris causa Politechniki Częstochowskiej prof. Tomaszowi Winnickiemu.
Prorektor prof. W. Cholewa poinformował, iż JM Rektor prof. W. Zieliński w porozumieniu z Dziekanem Wydziału Inżynierii Środowiska i Energetyki prof. M. Bodzkiem, zaproponował powołać na recenzenta wniosku Politechniki Częstochowskiej prof. Michała Bodzka.
W tajnym głosowaniu nad Uchwałą w sprawie powołania recenzenta do zaopiniowania wniosku Politechniki Częstochowskiej, dotyczącego nadania tytułu i godności doktora honoris causa profesorowi Tomaszowi Winnickiemu, Senat przyjął uchwałę jednomyślnie przy 44 głosach na „tak”.

W kolejnym punkcie obrad Senat zajął się sprawą mianowania na stanowisko profesora zwyczajnego w Politechnice Śląskiej prof. dra hab. inż. Ryszarda Białeckiego w Instytucie Techniki Cieplnej.
Wniosek Rady Wydziału Inżynierii Środowiska i Energetyki przedstawił Dziekan prof. Michał Bodzek.

Prof. dr hab. inż. Ryszard A. Białecki ma 57 lat. Jest zatrudniony w Politechnice Śląskiej od roku 1973. Stopień naukowy doktora został mu nadany decyzją Rady Wydziału Mechanicznego Energetycznego Politechniki Śląskiej w 1977 r., a stopień doktora habilitowanego uzyskał decyzją Rady Wydziału Mechanicznego Energetycznego Politechniki Śląskiej w 1993 r. Tytuł naukowy uzyskał w 2004 roku. Dyscypliną naukową Kandydata jest budowa i eksploatacja maszyn, a specjalnością technika cieplna. Główne zainteresowania naukowo-badawcze Kandydata to: zastosowanie metod komputerowych w technice cieplnej i inżynierii procesowej, rozwój metod numerycznych do rozwiązywania zagadnień przepływu ciepła i masy, promieniowanie cieplne, zagadnienia odwrotne oraz optymalizacja kształtu ciał w zagadnieniach sprzężonych. Liczbowy całkowity dorobek Kandydata to: 1 (0) książka (wydana za granicą), 4 (1) rozdziały w książkach zagranicznych, 59 (7) artykułów w czasopismach zagranicznych, 2 (1) książki wydane w ogólnokrajowych wydawnictwach, 7 (0) artykułów w wydawnictwach lokalnych, 51 (9) publikowanych materiałów z konferencji zagranicznych, 20 (6) publikowanych materiałów z konferencji międzynarodowych w Polsce oraz 47 (6) publikowanych materiałów z konferencji krajowych. Do osiągnięć dydaktycznych Kandydata należą: wykłady z 12 przedmiotów na 5 wydziałach Politechniki dla studentów studiów dziennych i wieczorowych, wykłady w języku angielskim na kierunku dyplomowania Zastosowanie Informatyki w Energetyce i Inżynierii Środowiska (kandydat jest współtwórcą tej specjalności), wykłady dla studentów studiów magisterskich w Uniwersytecie Centralnej Florydy (1 semestr), wykłady w Niemczech dla studentów studiów magisterskich (2 semestry) oraz wykłady na studiach doktoranckich i podyplomowych w kraju, w Niemczech i we Włoszech. Był promotorem pięciu zakończonych przewodów doktorskich, w tym dwóch po otrzymaniu tytułu profesorskiego. Był opiekunem ponad 20 prac dyplomowych (dwóch w USA) oraz koordynatorem projektów: dydaktycznego TEMPUS oraz programu Erasmus na Wydziale. Kandydat w ramach współpracy z przemysłem: wykonywał projekty dla firmy Mercedes-Benz, NASA, ABB, PEC Gliwice, Biprohutu, Huty Katowice, SMS Demag, współpracuje z firmą Fluent. Kandydat współpracował również z zagranicą. Łącznie w ciągu ostatnich 15 lat ponad 4 lata przebywał w uniwersytetach zagranicznych. Był zatrudniony przez półtora roku na uniwersytecie w Erlangen Norymberdze, dwa miesiące w Uniwersytecie Centralnej Florydy. Kandydat był stypendystą: Fulbrighta (9 miesięcy), Ministerstwa Spraw Zagranicznych Włoch (2 tygodnie), Unii Europejskiej – łącznie prawie pół roku, Deutsche Forschungsgemeinschaft (18 miesięcy). Był koordynatorem trzech programów Europejskich oraz wykonawcą trzech innych projektów. Kandydat pełnił następujące funkcje organizacyjne w Politechnice Śląskiej: Dyrektora Instytutu Techniki Cieplnej, Koordynatora Współpracy z Zagranicą na Wydziale Inżynierii Środowis- ka i Energetyki, Członka Rady Bibliotecznej.

Po przedstawieniu sylwetki naukowej, dydaktycznej i zawodowej Kandydata pozytywną opinię Senackiej Komisji ds. Kadry Naukowej przedstawił Przewodniczący Prorektor prof. Marian Dolipski.
W tajnym głosowaniu nad wnioskiem Rady Wydziału Inżynierii Środowiska i Energetyki w sprawie mianowania na stanowisko profesora zwyczajnego w Instytucie Techniki Cieplnej prof. dra hab. inż. Ryszarda Białeckiego Senat przyjął wniosek jednomyślnie przy 43 głosach na „tak”.

Następnym punktem obrad było podjęcie uchwały w sprawie mianowania na stanowisko profesora zwyczajnego w Politechnice Śląskiej prof. dra hab. inż. Jana Nadziakiewicza w Katedrze Technologii i Urządzeń Zagospodarowania Odpadów.
Wniosek Rady Wydziału Inżynierii Środowiska i Energetyki przedstawił Dziekan prof. Michał Bodzek.

Prof. dr hab. inż. Jan Nadziakiewicz urodził się w 1941. Jest zatrudniony w Politechnice Śląskiej od 1964. Stopień naukowy doktora został mu nadany decyzją Rady Wydziału Mechanicznego Energetycznego Politechniki Śląskiej w 1972 r., a stopień doktora habilitowanego uzyskał w 1989 r. Tytuł profesora otrzymał w 2003 roku. Dyscypliną i specjalnością naukową Kandydata są: budowa i eksploatacja maszyn oraz technika cieplna, a jego główne zainteresowania naukowo – badawcze to: spalanie paliw i odpadów, termiczne metody utylizacji odpadów, szkodliwość ekologiczna procesów termicznych utylizacji odpadów. Na liczbowy dorobek naukowy Kandydata składa się: 19 (0) artykułów w czasopismach krajowych, 7 (0) artykułów w czasopismach i zeszytach lokalnych, 4 (1) artykuły w czasopismach zagranicznych, 7 (1) publikowanych materiałów z konferencji zagranicznych, 5 (5) artykułów w obcojęzycznych czasopismach polskich, 38 (6) publikowanych materiałów z konferencji międzynarodowych w Polsce, 23 (0) publikowane materiały z konferencji krajowych, 5 (1) monografii i skryptów oraz 18 (4) opracowań i projektów (niepublikowanych). Do osiągnięć dydaktycznych Kandydata należy prowadzenie wykładów (Teoria Reaktorów jądrowych, Termodynamika, Wymiana ciepła, Urządzenia chłodnicze, Technika cieplna, Inżynieria procesowa, Technika spalania, Inżynieria procesów chemicznych, Ochrona Środowiska w Energetyce, wykłady na Studium Podyplomowym Gospodarki Odpadami), promotorstwo 6 (1) doktoratów, opieka nad około 60 dyplomantami specjalności Aparatura i Urządzenia Ochrony Środowiska oraz Gospodarka Odpadami. Kandydat współpracował z przemysłem dokonując 8 (0) wdrożeń rozwiązań konstrukcyjnych w przemyśle. Współpracował też z zagranicą kierując grantem programu TEMPUS 2001-2004, wielokrotnie wizytując uczelnie zagraniczne oraz biorąc udział w międzynarodowym grancie EUREKA 2004-07. Kandydat pełnił następujące funkcje organizacyjne w Politechnice Śląskiej: Prodziekana na Wydziale Inżynierii Środowiska i Energetyki w latach 1990-96, Członka Senatu Politechniki Śląskiej, Przewodniczącego Komisji Wyborczej Politechniki Śląskiej, Członka Senackiej Komisji ds. Dydaktyki, Członka Senackiej Komisji ds. Kadry Naukowej, Członka Senackiej Komisji Statutowej.

Po przedstawieniu sylwetki naukowej, dydaktycznej i zawodowej Kandydata pozytywną opinię Senackiej Komisji ds. Kadry Naukowej przedstawił Przewodniczący Prorektor prof. Marian Dolipski
W tajnym głosowaniu nad wnioskiem Rady Wydziału Inżynierii Środowiska i Energetyki w sprawie mianowania na stanowisko profesora zwyczajnego w Katedrze Technologii i Urządzeń Zagospodarowania Odpadów prof. dra hab. inż. Jana Nadziakiewicza, Senat przyjął wniosek jednomyślnie przy 43 głosach na „tak”.

Kolejnym punktem obrad było podjęcie uchwały w sprawie mianowania na stanowisko profesora zwyczajnego w Politechnice Śląskiej prof. dra hab. inż. Stefana Baja w Katedrze Technologii Chemicznej Organicznej i Petrochemii. Wniosek Rady wydziału Chemicznego przedstawił Dziekan prof. Jerzy Suwiński.

Prof. dr hab. inż. Stefan Baj ma 61 lat, pracuje w Politechnice Śląskiej od 1970 roku. W 1977 roku obronił pracę doktorską na Wydziale Chemicznym Politechniki Śląskiej. W 1995 r. obronił rozprawę habilitacyjną również przed Radą Wydziału Chemicznego Politechniki Śląskiej. Praca ta została wyróżniona nagrodą Ministra Edukacji Naukowej. W roku 2004 uzyskał tytuł profesora nauk technicznych. Prof. dr hab. inż. Stefan Baj reprezentuje nauki techniczne, jest specjalistą w zakresie technologii chemicznej. Zainteresowania naukowe kandydata dotyczą podstawowych i stosowanych problemów technologii chemicznej organicznej, w szczególności procesów utleniania związków organicznych oraz syntezy i właściwości organicznych związków nadtlenowych. Prof. Baj uczestniczył w pracach nad opracowaniem i modernizacją wielu technologii dla polskiego przemysłu chemicznego. Współpracuje z zagranicznymi firmami chemicznymi (Szwecja, Niemcy, USA, Rosja). Był kierownikiem 3 grantów badawczych, kierownikiem 1 zadania w ramach grantu zamawianego i kierownikiem 3 grantów promotorskich KBN. Kieruje projektem Unijnym związanym z modernizacją laboratorium badawczego (zadanie 1.4.3). Łączny dorobek naukowy obejmuje 46 (8) publikacji naukowych, 36 (2) referatów, komunikatów ustnych i posterów prezentowanych osobiście, 6 (3) patentów, 4 wniosków racjonalizatorskich oraz kilkudziesięciu opracowań niepublikowanych. W roku 2005 uzyskał zespołową nagrodę Ministra Zdrowia za działalność naukową. W latach 1984-1989 odbył staż przemysłowy. W ramach działalności dydaktycznej prof. Stefan Baj prowadzi wykłady z zakresu przemysłowej syntezy organicznej, technologii chemicznej organicznej oraz zastosowania technik komputerowych w chemii i technologii chemicznej. Ponadto prowadzi seminaria i prace dyplomowe (w sumie kilkadziesiąt). Jest autorem lub współautorem 4 skryptów dla studentów, z których 2 mają zasięg ogólnopolski. Za działalność dydaktyczną był wyróżniony 6 nagrodami Rektora Politechniki Śląskiej. Był promotorem trzech ukończonych (1) prac doktorskich z czego dwie z wyróżnieniem. W chwili obecnej czwarta praca znajduje się końcowej fazie realizacji. W trakcie działalności zawodowej pełnił funkcje Kierownika Zakładu Przemysłowych Materiałów Wybuchowych, Zastępcy Dyrektora Instytutu Chemii i Technologii Organicznej, Dyrektora Instytutu Chemii i Technologii Organicznej, Kierownika Katedry Technologii Chemicznej Organicznej i Petrochemii, pełnomocnika Dziekana Wydziału Chemicznego d/s komputeryzacji, pełnomocnika Rektora d/s kontaktów z Międzynarodowym Systemem Informacji Naukowo-Technicznej, członka Komisji d/s Komputeryzacji Szkoły Politechniki Śląskiej, Przewodniczącego Komisji ds. Programów Studiów Rady Wydziału Chemicznego, Przewodniczącego Komisji ds. Stopni i Tytułu Rady Wydziału Chemicznego z zakresu technologii chemicznej. Jest koordynatorem 2 Wspólnego Programu Badawczego Śląskiego Centrum Zaawansowanych Technologii. Uczestniczył w pracach Ministerialnej Komisji d/s Programów Nauczania w średnich szkołach technicznych.

Po przedstawieniu sylwetki naukowej, dydaktycznej i zawodowej Kandydata pozytywną opinię Senackiej Komisji ds. Kadry Naukowej przedstawił Przewodniczący Prorektor prof. Marian Dolipski.
W tajnym głosowaniu nad wnioskiem Rady Wydziału Chemicznego w sprawie mianowania na stanowisko profesora zwyczajnego w Katedrze Technologii Chemicznej Organicznej i Petrochemii prof. dra hab. inż. Stefana Baja, Senat przyjął wniosek przy 43 głosach na „tak” i 1 głosie na „nie”.

W następnym punkcie obrad Senat zajął się sprawą mianowania na stanowisko profesora zwyczajnego w Politechnice Śląskiej prof. dra hab. inż. Romana Mazurkiewicza w Katedrze Chemii Organicznej, Bioorganicznej i Biotechnologii.
Wniosek rady Wydziału Chemiczne- go przedstawił Dziekan prof. Jerzy Suwiński.

Prof. dr hab. inż. Roman Mazurkiewicz ma 62 lata. Jest zatrudniony w Politechnice Śląskiej od 1969 roku. Stopień naukowy doktora został mu nadany decyzją Rady Wydziału Chemicznego Politechniki Śląskiej w 1974 r., a stopień doktora habilitowanego uzyskał decyzją Rady Wydziału Chemicznego Politechniki Wrocławskiej w 1991 r. Tytuł naukowy uzyskał w roku 2003. Dyscypliną i specjalnością naukową Kandydata jest chemia, chemia organiczna. Jego główne zainteresowania naukowo-badawcze to: nowe metody syntezy organicznej w obszarze związków heterocyklicznych, nowych reagen- tów fosforoorganicznych, α-aminokwasów niebiałkowych i ich fosforowych pochodnych oraz aplikacje tych metod w syntezie związków biologicznie aktywnych oraz spektroskopia molekularna. Na liczbowy dorobek naukowy całkowity Kandydata składa się: 51 (14) publikacji w czasopismach naukowych, 14 (0) patentów, 49 (7) konferencji naukowych oraz 23 (2) ważniejsze opracowania niepublikowane. Do osiągnięć dydaktycznych Kandydata należy: współautorstwo podręcznika akademickiego o zasięgu ogólnokrajowym (2 wydania), tłumaczenie podręcznika akademickiego z języka angielskiego, współautorstwo 10 skryptów. Kandydat prowadził liczne wykłady (między innymi: „Chemia organiczna”, „Chemia organiczna II”, „Elementy chemii kwantowej” „Spektroskopowe metody badania struktury związków organicznych”, „Podstawy chemii”). Był promotorem 4 ukończonych przewodów doktorskich (w tym 2 po uzyskaniu tytułu profesora). Kandydat współpracował z przemysłem przy wdrożeniu zmodernizowanej technologii wytwarzania leku nasercowego „Intencordin” w Grodziskich Zakładach Farmaceutycznych „Polfa” w Grodzisku Mazowieckiem (Nagroda Zespołowa Ministra II-stopnia – 1986). Opracował i wdrożył technologię wytwarzania siarczanu i chlorowodorku N,N-dietylo-p-fenylenodiaminy oraz 1,1,-dichloroetanu dla PPH-POCh, Gliwice (1981-1992). Współpracował też z zagranicą, odbywając staż naukowy w University of Florida (Gainesville Fl. USA; 1992-1993). Był subkontraktorem grantu Tempus Phare JEP - 13444-98 (1998-2001). Pełnione przez Kandydata funkcje organizacyjne w Politechnice Śląskiej: Prodziekan Wydziału Chemicznego ds. Nauki (1996-2002); Kierownik Zakładu Chemii Bioorganicznej i Biotechnologii (2003-2006).

Po przedstawieniu sylwetki naukowej, dydaktycznej i zawodowej Kandydata pozytywną opinię Senackiej Komisji ds. Kadry Naukowej przedstawił Przewodniczący Prorektor prof. Marian Dolipski.
W tajnym głosowaniu nad wnioskiem Rady Wydziału Chemicznego w sprawie mianowania na stanowisko profesora zwyczajnego w Katedrze Chemii Organicznej, Bioorganicznej i Biotechnologii prof. dra hab. inż. Romana Mazurkiewicza, Senat przyjął wniosek przy 42 głosach na „tak” i 2 głosach nieważnych.

Następnym punktem obrad było podjęcie uchwały w sprawie mianowania na stanowisko profesora zwyczajnego w Politechnice Śląskiej prof. dra hab. inż. Michała Palicy w Katedrze Inżynierii Chemicznej i Procesowej.
Wniosek Rady Wydziału Chemiczne- go przedstawił Dziekan prof. Jerzy Suwiński.

Prof. dr hab. inż. Michała Palica jest zatrudniony w Politechnice Śląskiej od 1966 r. Uzyskał stopień naukowy doktora nauk technicznych w r. 1972, a dr. hab. nauk technicznych w zakresie inżynierii chemicznej w r. 1983. Obydwa nadane przez Radę Wydziału Chemicznego Politechniki Śląskiej. Tytuł naukowy profesora nauk technicznych Prezydent RP nadał Kandydatowi w r. 2003. Prof. M. Palica zajmuje się inżynierią chemiczną, a jego zainteresowania naukowo-badawcze koncentrują się wokół filtracji ciśnieniowej, wirowej, dekantacji wirowej, separacji fazowej, procesów dezodoryzacji, transportu pneumatycznego i przewodzenia ciepła. Prof. M. Palica jest autorem lub współautorem 165 publikacji i 2 zgłoszeń (w tym 32 po ostatniej nominacji). Na tzw. liście filadelfijskiej znajdują się 32 jego publikacje (10 po ostatniej nominacji). Ponadto jest autorem i współautorem 6 innych publikacji w jęz. ang. w periodykach, które nie znajdują się na liście filadelfijskiej. Kandydat jest autorem jednej i współautorem 2 monografii, 4 skryptów (w tym jednego po ostatniej nominacji), 8 wznowień (jedno po ostatniej nominacji traktowane jako kolejna monografia) oraz brał udział w przygotowaniu pośmiertnego wydania monografii T. Hoblera: „Ruch ciepła i wymienniki”. Był promotorem 3 przewodów doktorskich (w tym 2 obronionych z wyróżnieniem – 1 po ostatniej nominacji). Jest autorem jednego i współautorem 3 patentów. Był recenzentem 8 przewodów doktorskich. Do chwili obecnej był promotorem 118 prac dyplomowych magisterskich (w tym kilkunastu wyróżnionych). 26-krotnie był opiekunem obozów naukowych. Przez cały okres zatrudnienia miał pełne obciążenie dydaktyczne, prowadząc wykłady, seminaria, prace przejściowe, projektowe, a wcześniej ćwiczenia i laboratoria z różnych procesów jednostkowych, głównie na studiach dziennych magisterskich, ale także na studiach podyplomowych. W latach 1983 – 1985 był zatrudniony w Pomorskich Zakładach Materiałów Izolacyjnych, zaś w latach 1991 – 2003 w Ośrodku Badawczo-Rozwojowym „Barowent” w Katowicach. Obecnie współpracuje z wybranymi kopalniami węgla kamiennego. Kandydat pełni kilka funkcji administracyjnych na Wydziale. Jest m.in. kierownikiem Zakładu Inżynierii Chemicznej w Katedrze Inżynierii Chemicznej i Procesowej, jest członkiem Komisji Przewodów Doktorskich, d/s Stopni Naukowych, d/s stanowisk nauczycieli akademickich i d/s nagród dla tych nauczycieli.
Po przedstawieniu sylwetki naukowej, dydaktycznej i zawodowej Kandydata pozytywną opinię Senackiej Komisji ds. Kadry Naukowej przedstawił Przewodniczący Prorektor prof. Marian Dolipski.
W tajnym głosowaniu nad wnioskiem Rady Wydziału Chemicznego w sprawie mianowania na stanowisko profesora zwyczajnego w Katedrze Inżynierii Chemicznej i Procesowej prof. dra hab. inż. Michała Palicy, Senat przyjął wniosek 42 głosami.

Kolejnym punktem obrad było podjęcie uchwały w sprawie mianowania na stanowisko profesora nadzwyczajnego w Politechnice Śląskiej prof. dra hab. inż. Anatoliya Sachenko w Katedrze Informatyki i Ekonometrii.
Wniosek Rady Wydziału Organizacji i Zarządzania przedstawił Dziekan prof. Andrzej Karbownik.

Prof. dr hab. inż. Anatolij Saczenko urodził się 27.02.1945 r. Stopień naukowy doktora nadany przez Instytut Fizyko-Mechaniczny Akademii Nauk Ukrainy we Lwowie uzyskał w roku 1978 r. Stopień naukowy doktora habilitowanego nadany przez Leningradzki Instytut Elektrotechniczny (Rosja) uzyskał w roku 1988 r. Nominację do tytułu naukowego profesora nauk technicznych otrzymał w 1989 r. w Moskwie. Kandydat reprezentuje specjalność naukową: systemy informacyjno-kumputerowe i zarządzanie. Tematyka realizowanych przez prof. Anatolija Saczenko prac naukowo-badawczych obejmuje następujące zagadnienia: rozdzielczy system intelektualny, stosowanie sieci neuronowej ze sztuczną inteligencją. sieć rozdzielczą sensorów, intelektualny kontroler automatycznego i zrobotyzowanego systemu w przemyśle, zestaw równoległego komputera, obliczenia intelektualne dotyczące bezpieczeństwa cybernetycznego. Dorobek naukowy całkowity Kandydata (liczby w nawiasach oznaczają dorobek po uzyskaniu tytułu profesora) przedstawia się następująco: 329 (228) publikacji, na które składają się: 2 (1) książki (jako współautor); 3 (1) monografie (jako współautor); 2 (1) skrypty (jako autor); 54 (38) artykuły w czasopismach zagranicznych; 132 (122) referaty publikowane za granicą; 28 (20) artykułów w czasopismach krajowych; 39 (15) referatów publikowanych w kraju; 42 (14) publikowane komunikaty naukowe; 27 (16) poradników; 68 (11) nadanych patentów; 8 (8) zaproszonych wykładów na uczelniach zagranicznych; promotorstwo 10 (9) zakończonych przewodów doktorskich; promotorstwo 2 (2) otwartych przewodów doktorskich; recenzje 24 (18) prac doktorskich; recenzje 12 (12) rozpraw habilitacyjnych; 6 (6) recenzji w postępowaniu o nadanie tytułu profesora. Prof. Anatolij Saczenko prowadzi wykłady i seminaria w Tarnopolskim Narodowym Uniwersytecie Ekonomicznym na Wydziale Technologii Informacyjno-Komputerowych z następujących przedmiotów: wysokowydajne systemy komputerowe, informatics and computer techniques (w języku angielskim), sieci komputerowe, systemy komputerów i sieci, english training course on international programs and projects (w jęz. angielskim), metodologia oraz organizacja badań naukowych. W okresie 1989 – 1991 prof. Anatolij Saczenko prowadził badania naukowe w ramach laboratorium gałęziowego zautomatyzowanych systemów i sieci przemysłu elektronicznego ZSRR, biorąc udział w opracowaniu 3 projektów naukowo-badawczych, których wyniki wdrożono w przedsiębiorstwach przemysłu elektronicznego i lotniczego. Po rozpadzie ZSRR w roku 1991 oraz upadku przemysłu elektronicznego na Ukrainie zaangażował się w prowadzenie projektów naukowo-badawczych z partnerami zagranicznymi. W latach 1998 – 2004 brał udział w realizacji 8 projektów z partnerami z Włoch, Grecji, Białorusi, Belgii, Hiszpanii i USA. Obecnie realizuje 5 projektów z partnerami z Białorusi, Litwy, Grecji i USA. W ramach współpracy międzynarodowej pełni następujące funkcje: członek senior Międzynarodowego Stowarzyszenia Naukowo-Technicznego IEEE (od 1993), kierownik rozpraw doktorskich IEEE sekcji Instrumentation & Measurement Magazine, kierownik regularnych międzynarodowych sympozjów IEEE (co 2 lata), kierownik ukraińskiej sekcji IEEE I&M/Computational Intelligence Joint Societies, główny redaktor czasopisma „Computing” (International Scientific Journal of Computing).
Po przedstawieniu sylwetki naukowej, dydaktycznej i zawodowej Kandydata, pozytywną opinię Senackiej Komisji ds. Kadry Naukowej przedstawił Przewodniczący Prorektor prof. Marian Dolipski.
W tajnym głosowaniu nad wnioskiem Rady Wydziału Organizacji i Zarządzania w sprawie mianowania na stanowisko profesora nadzwyczajnego w Katedrze Informatyki i Ekonometrii prof. dra hab. inż. Anatoliya Sachenko, Senat przyjął wniosek przy 42 głosach na „tak”, 1 głosie na „nie” i 1 głosie wstrzymującym się.

W kolejnym punkcie obrad Senat zajął się sprawą zatwierdzenia zmiany w składzie Senackiej Komisji ds. Dydaktyki.
Prorektor prof. R. Wilk poinformował, iż w składzie Senackiej Komisji ds. Dydaktyki, dotychczasowym przedstawicielem Samorządu Studenckiego była Anna Kilian. Z powodu wyjazdu na wymianę SOKRATES ERASMUS w miejsce Anny Kilian zaproponowano kandydaturę Katarzyny Kozłowskiej.
W tajnym głosowaniu w sprawie powołania do składu Senackiej Komisji ds. Dydaktyki na okres do 31 sierpnia 2007 r. Katarzyny Kozłowskiej, Senat przyjął wniosek jednomyślnie 44 głosami.

Następnym punktem obrad była sprawa aktualizacji zasad finansowych Politechniki Śląskiej.
Prorektor prof. W. Cholewa poinformował, iż podpisane przez ministra rozporządzenie, dotyczące zmian zasad rozdziału dotacji budżetowej pomiędzy uczelnie, musi być również podpisane przez pozostałych ministrów, którzy uczestniczą w procesie prowadzenia studiów wyższych w Polsce. Należy oczekiwać, że żaden z kolejnych ministrów nie wniesie zmian do rozporządzenia.
Do takich właśnie zapisów zostały przygotowane zmiany w zasadach gospodarki finansowej Politechniki Śląskiej, które z kolei uzyskały pozytywną opinię Senackiej Komisji ds. Budżetu i Finansów. Wprowadzenie jakichkolwiek zmian w poszczególnych ministerstwach, wymusiłoby ponowne rozpatrzenie naszych zapisów i wprowadzenie korekt do dzisiejszych propozycji - informował Prorektor prof. W. Cholewa, który nastę-pnie omówił szczegółowo materiały dotyczące zasad gospodarki finansowej Politechniki Śląskiej. Wprowadzono w nich pewne zmiany porządkowe, które wynikały ze zmiany wewnętrznych przepisów oraz zmiany ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym.

Najważniejsza część, którą szczegółowo omówił Prorektor prof. W. Cholewa, to „Zasady podziału dotacji pomiędzy jednostki wewnętrzne w Politechnice Śląskiej”. Cześć ta uległa całkowitej zmianie. We wzorze dotyczącym zasadniczej części dotacji dydaktycznej dla jednostek podstawowych i międzywydziałowych występują dwa elementy: udział wydziału, jako jednostki podstawowej i jednostki międzywydziałowej w dotacji budżetowej w roku ubiegłym i udział, który jest wyliczony na podstawie określonych wskaźników. Wprowadzono element, który w Uczelni stosowany jest od dawna, tzw. stała przeniesienia, która proponowana jest w wysokości 0,7 i oznacza, że udział wydziału lub jednostki międzywydziałowej w ogólnej dotacji z roku ubiegłego wchodzi w nowy wskaźnik udziału w wysokości 70%. Pozostałe 30% stanowi udział wyliczony na podstawie wskaźników, o których mowa w materiałach. Otrzymujemy liczbę, która jest udziałem wydziału w dotacji roku bieżącego i mając ogólną dotację do podziału, wyliczamy dotację dla wydziału. Najważniejszym elementem tego wzoru jest wyliczany wskaźnik, który jest sumą pewnych wskaźników. Każdy z nich występuje z różną wagą w tej sumie. Suma wag stanowi 1. Natomiast suma poszczególnych wskaźników wyliczona na wszystkich wydziałach, dla każdego wskaźnika też wynosi 1. Wagi te są zróżnicowane w Projekcie Rozporządzenia (inne dla jednostek podstawowych i inne dla międzywydziałowych). Z kolejnymi wskaźnikami związane są różne wartości tych wag.

Następnie Prorektor prof. W. Cholewa omówił szczegółowo każdy z opisanych składników. Najtrudniejszą sprawą dla Senackiej Komisji ds. Budżetu i Finansów było pytanie, w jaki sposób uwzględniać w wyliczeniach dotyczących dotacji dla wydziału fakt zlecania przez jeden wydział drugiemu wydziałowi zajęć. Uznano, że jedynym sposobem jest w tym przypadku bazowanie na koszcie zajęć, czyli wprowadzenie rozliczeniowego kosztu zajęć. Prorektor przypomniał, iż w dotychczasowych zasadach bazowano na pojęciu wirtualnego studenta, tzn. korygowano liczbę studentów, biorąc pod uwagę liczbę prowadzonych zajęć. W chwili obecnej, zgodnie z ustawą Prawo o szkolnictwie wyższym, uczelnia ma obowiązek rozdzielenia kosztów zajęć ze studentami na studiach stacjonarnych, za które studenci nie płacą, od kosztów zajęć na studiach niestacjonarnych, za które studenci wnoszą opłatę. Zgodnie z ustawą, nie wolno dofinansowywać zajęć na studiach niestacjonarnych z dotacji budżetowej. Trzeba było zatem wprowadzić taki sposób rozliczeń, żeby można było te dwa rodzaje kosztów oddzielić od siebie. W efekcie końcowym władze uczelni chcą doprowadzić do sytuacji, aby wydział nie tracił ani nie zyskał na zlecaniu zajęć na inne wydziały. Powinno to doprowadzić do unormowania sytuacji dotyczącej zwłaszcza zajęć w zakresie przedmiotów podstawowych, które nie są zlecane na inne wydziały. Dotacja całkowita, wyliczana zgodnie ze wzorem, będzie ulegała zmniejszeniu lub zwiększeniu. Zmniejszenie dotacji nastąpi w sytuacji, kiedy liczba zatrudnionych nauczycieli akademickich na danym wydziale przekracza możliwości własnych potrzeb danego wydziału w zakresie pensum dydaktycznego. Przykładem takiego wydziału jest np. Wydział Matematyczno-Fizyczny. Podobna sytuacja dotyczy jednostek międzywydziałowych – np. Studium Praktycznej Nauki Języków Obcych. W pewnych wypadkach nastąpi zwiększenie dotacji – może nastąpić wtedy, gdyby okazało się, że w wyniku proponowanych posunięć dana jednostka otrzyma w danym roku mniej, niż miała w poprzednim roku. Przewiduje się wówczas, że taka jednostka otrzyma kwotę nie mniejszą, jak w roku poprzednim. Istotna zmiana dotyczy §7 p.8 - w punkcie tym jest zapisane, że jeżeli jednostka w danym roku kalendarzowym uzyska dodatni wynik finansowy, to ten dodatni wynik finansowy uzyskany w jednostce, pozostaje do dyspozycji jednostki w roku następnym, jako środki na zakupy inwestycyjne w całości (dotychczas było zapisane, że część środków przechodzi na rok następny). Kolejna istotna zmiana jakościowa dotyczy wycofania z zapisów tzw. funduszu inwestycyjnego. Zamiast takiego zapisu pojawia się w planie rzeczowo-finansowym zapis w postaci „wydatki na zakupy inwestycyjne”.

Po omówieniu materiałów przez Prorektora prof. W. Cholewy odbyła się szczegółowa dyskusja, w której głos zabrali: dr D. Bismor, Prorektor prof. W. Cholewa, prof. J. Kozioł, prof. A. Świerniak, prof. S. Majewski, Dziekan prof. B. Łazarz, prof. G. Niewielski, dr P. Gawron oraz mgr M. Szczepanek.
Po dyskusji senat w głosowaniu jawnym przy 1 głosie wstrzymującym się podjął uchwałę w sprawie „Zasad gospodarki finansowej Politechniki Śląskiej”.

W sprawach bieżących i wolnych wnioskach podjęto następujące kwestie:

Prof. A. Świerniak poruszył sprawę dotyczącą zarządzenia w sprawie trybu składania oświadczeń lustracyjnych na Politechnice Śląskiej. Prorektor prof. W. Cholewa stwierdził iż z jego wiadomości wynika, że Rektor prof. W. Zieliński nie przewiduje żadnych działań, które miałyby prowadzić do zwolnienia z inicjatywy Rektora osoby, która nie złożyła oświadczenia lustracyjnego. Natomiast ustawa, która wprowadza obowiązek składania oświadczeń lustracyjnych stwierdza, że stosunek pracy wygasa z mocy prawa (czyli bez jakichkolwiek działań ze strony dyrektora instytutu, kierownika katedry czy rektora) z tą osobą, która nie złożyła tych oświadczeń. W chwili obecnej Politechnika Śląska i służby Politechniki Śląskiej działają jak listonosz, tzn. odbierają oświadczenia pracowników i przekazują te oświadczenia do IPN w celu ich weryfikacji. Na tym kończy się w tej chwili działanie naszych służb. Wedle wiedzy Prorektora nie są przewidywane żadne działania ani kierownictwa uczelni, ani jednostek wewnętrznych, które miałyby uruchamiać jakiekolwiek procedury w stosunku do osób, które nie złożyłyby oświadczeń. Natomiast te osoby, które nie złożyły oświadczeń lustracyjnych, będą objęte ustawą nadrzędną w stosunku do naszej ustawy, ogłoszoną później, aniżeli nasza ustawa – a więc mającej prawo zmiany naszej ustawy.

Kończąc XVIII zwyczajne posiedzenie Senatu Politechniki Śląskiej Prorektor prof. W. Cholewa podziękował za udział w obradach i dyskusję.

Redakcja (na podstawie protokołu)