Logo Strona główna   Pomoc    Przejdź w górę do witryny Biuletyn Politechniki Śląskiej
Z Życia Politechniki Śląskiej
Nr 5. Luty 2007
 
 
 
Z Życia Politechniki Śląskiej
Icon Z prac Senatu
Icon Kronika Rektorska
Icon Akty normatywne Uczelni
Icon Stopnie naukowe, tytuły, stanowiska
Icon Dział Współpracy z Zagranicą informuje
Icon Z życia CKI
Icon Działalność CEK
Icon Wydarzenia
Icon Konferencje i seminaria naukowe
Icon Z życia studentów
Icon Kultura
Icon Politechnika Śląska w mediach
Icon Notatki przewodniczącego RGSzW
Icon Sport
Icon Wspomnienia
Icon Kronika żałobna
 
 
 
 
Icon
WSPOMNIENIA

Wspomnienie o prof. Brunonie Szadkowskim


prof. Brunon Szadkowski


W dniu 2 lutego odszedł od nas na zawsze, profesor Brunon Szadkowski – wybitny uczony i zasłużony pracownik Wydziału Elektrycznego Politechniki Śląskiej.

Prof. dr hab. inż. Brunon Szadkowski urodził się 11 września 1939 roku w miejscowości Kanie k. Chełma Lubelskiego. Po ukończeniu szkoły podstawowej w Tarnowskich Górach oraz Liceum Ogólnokształcącego w Chorzowie, Profesor związał się na całe życie zawodowe z Wydziałem Elektrycznym Politechniki Śląskiej. Po uzyskaniu 31 października 1962 roku dyplomu magistra inżyniera o specjalności Maszyny Elektryczne, podjął pracę w Katedrze Miernictwa Elektrycznego na stanowisku asystenta. Skupił swoje zainteresowania naukowe na badaniu parametrów materiałów elektroizolacyjnych, zwłaszcza przy poddaniu ich działaniu pola elektrycznego o infraniskiej częstotliwości. W roku 1969 obronił z wyróżnieniem pracę doktorską „Optymalizacja układu mostkowego do badań dielektryków w zakresie częstotliwości podakustycznych”. Trzy lata później, decyzją Ministra Nauki, Szkolnictwa Wyższego i Techniki powołany został na stanowisko docenta w Politechnice Śląskiej.

W roku 1984 uzyskał tytuł doktora habilitowanego na podstawie rozprawy „Synteza metod pomiaru immitancji”. Tytuł naukowy profesora został Mu nadany przez Prezydenta RP w 1990 roku, natomiast w 1996 roku Profesor Brunon Szadkowski został powołany na stanowisko profesora zwyczajnego przez Ministra Edukacji Narodowej.

Profesor Brunon Szadkowski pełnił szereg funkcji organizacyjnych. W latach 1979-1981 pełnił funkcje dziekana Wydziału Elektrycznego. Przez 9 lat był zastępcą dyrektora, następnie przez 19 dyrektorem Instytutu Metrologii i Automatyki Elektrotechnicznej. Podczas Jego kadencji dokonał się rozwój Instytutu, który umocnił swoją pozycję naukową, stając się jednym z najsilniejszych ośrodków metrologicznych w Polsce.

Profesor był członkiem licznych instytucji i komitetów naukowych, m.in. Komitetu Elektrotechniki PAN, Rad Naukowych Instytutów działających na obszarze całego kraju, Komitetu Badań Naukowych. Ponadto należał do gliwickiego Oddziału Stowarzyszenia Elektryków Polskich (gdzie posiadał uprawnienia rzeczoznawcy techniki pomiarowej), Oddziału Gliwicko-Opolskiego Polskiego Towarzystwa Elektrotechniki Teoretycznej i Stosowanej oraz Związku Nauczycielstwa Polskiego. Profesor Szadkowski był przyjacielem czasopisma branżowego „Pomiary, Automatyka, Kontrola”, w którym publikował i recenzował artykuły oraz wspierał cennymi radami kierunek rozwoju tego czasopisma.

Profesor został odznaczony m.in. Krzyżem Kawalerskim OOP, Złotym Krzyżem Zasługi, Odznaką Zasłużonemu dla Politechniki Śląskiej, innymi odznaczeniami branżowymi oraz ponad 30 nagrodami Rektora Politechniki Śląskiej.

Podczas blisko 45 lat pracy w Wydziale Elektrycznym Profesor Brunon Szadkowski zgromadził duży dorobek naukowy i dydaktyczny w dziedzinie metrologii elektrycznej. Obejmował on następujące obszary: budowa układów pomiarowych do badań materiałów elektroizolacyjnych, budowa układów pomiarowych przeznaczonych do diagnostyki maszyn i urządzeń elektrycznych w warunkach przemysłowych, opracowanie metod i układów pomiarowych do oceny stanu i jakości wyrobów oraz do kontroli procesów technologicznych oraz opracowanie metod i układów do pomiaru immitancji i jej składowych.

Profesor Brunon Szadkowski był postacią znaną i cenioną w środowisku metrologów. Jego wybitne osiągnięcia naukowe zyskały uznanie nie tylko w kraju, lecz również zagranicą. Profesor uczestniczył w licznych konferencjach i seminariach, współpracował z zagranicznymi placówkami naukowymi i przemysłowymi. Wiele Jego projektów znalazło praktyczne zastosowanie w przemyśle. Najbardziej znane to układ kontroli parametrów dielektrycznych płyt izolacyjnych w Gliwickich Zakładach Tworzyw Sztucznych ERG oraz układy pomiarowe do oceny lokalnego zawilgocenia izolacji z Zakładach ENERGOPOMIAR oraz ENERGOPREM.

Jako dydaktyk, Profesor Szadkowski był promotorem siedmiu doktoratów oraz ponad 120 prac inżynierskich i magisterskich o specjalności Metrologia i Automatyka. Recenzował 16 prac doktorskich, jedną rozprawę habilitacyjną oraz ponad 20 wniosków awansowych na stanowisku profesora nadzwyczajnego i zwyczajnego. Profesor był autorem ponad 100 publikacji z zakresu metrologii, w tym 4 podręczników i monografii, jak również licznych patentów i skryptów naukowych. Dbał o ciągłą aktualizację swoich wykładów, a także o przedstawianie materiału w formie przystępnej i ciekawej dla młodych elektryków.

Profesor był inspiratorem wielu przedsięwzięć dydaktycznych, posiadał umiejętność budowy zespołów, realizujących rozległe programy z zakresu metrologii elektrycznej. Brał aktywny udział w opracowywaniu nowych planów i programów studiów oraz modernizacji specjalności, zgodnie z obowiązującymi nowoczesnymi tendencjami.

Profesor Brunon Szadkowski był człowiekiem skromnym, pogodnym i zawsze gotowym do niesienie pomocy współpracownikom. Lubił studentów, chętnie poświęcał im wolny czas, służył radami. W Instytucie Metrologii tworzył warunki do spokojnej, efektywnej i bezstresowej pracy, nie zapominając jednak o przestrzeganiu porządku i ciągłym podnoszeniu pozycji tej jednostki.

Z wyrozumiałością i życzliwością odnosił się do trudnych momentów w życiu współpracowników, potrafił zrozumieć sytuację drugiego człowieka i znaleźć najbardziej optymalne rozwiązanie. Z szacunkiem traktował innych ludzi, bez względu na ich pozycję zawodową lub społeczną. Profesora wyróżniał się zdolnościami organizacyjnymi, pozwalającymi łączyć poświęcenie nauce
z licznymi obowiązkami funkcyjnymi. Był człowiekiem wielkiego formatu i wysokiej klasy. Nigdy nie działał pochopnie, każdy Jego krok był głęboko przemyślany i zaplanowany.

Konsekwentnie dążył do ciągłej budowy i ulepszania wyposażenia sal laboratoryjnych, potrafił zachęcać młodszych współpracowników do samodoskonalenia i uzyskiwania kolejnych stopni naukowych. Od zgiełku miasta odpoczywał w leśniczówce w środku lasu, żyjąc w zgodzie z naturą. Nie był niewolnikiem rzeczy materialnych. Profesor był znawcą i wielbicielem muzyki poważnej, której poświęcał wolne chwile. Do Jego ulubionych kompozytorów należeli Vivaldi, Strauss oraz Paganini. Profesora cechował optymizm w życiu prywatnym, jak również zawodowym. Uważał, ze zmiany na Wydziale idą i będą szły w dobrym kierunku, pomimo napotykanych po drodze trudności. Stawiał interes Wydziału na pierwszym miejscu w hierarchii wartości. Taką postawą zbudował trwałe miejsce w historii Wydziału Elektrycznego. Jego słowa, czyny i rady na długo pozostaną w pamięci wielu pokoleń elektryków.

Andrzej Kowalik